தமிழ்த்தொட்டில்

இதயத்தை பாதிப்பதில்…

2012-02-07T18:35:00.001+05:30

ஒவ்வொரு முறை அலைப்பேசி

அழைக்கும் பொழுதும் உன்

குரலை எண்ணியே செவியில்

வைக்கிறேன் ஏமாற்றம் தான்.

யாரேனும் என்னிடம்

அலைபேசியில் பேசும் பொழுது

கூட ஒருவேளை

இந்த நொடி நீ என் அலை பேசிக்கு

தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தால்…

என்று உன்னையே நினைத்து

வேறு யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்

அவர்கள் சிக்கிரம் வைக்க வேண்டும்

என்று வேண்டிக் கொண்டே…

அலைப் பேசியை எங்கேனும்

வைத்துவிட்டு செல்லக் கூட

பயமாக இருக்கிறது

குளிக்கும் பொழுதும்,இன்னும்

சில வேளைகளிலும் உன் அழைப்பு

வநது விடக் கூடாது என்று

வேண்டிக்கொள்கிறேன்

வேறு யாரேனும் எடுத்து விட்டால்…?

இருப்பினும் அப்படி ஒரு முறையும்

நிகழவில்லை.ஒவ்வொரு நொடியும்

இப்படி என்னை அலைபேசி நோக்கியே

சிந்திக்க வைத்த உன்

அந்த முதல் அலைப்பேசி அழைப்பு நிகழாமலே

இருந்திருக்கலாம் என்னசெய்வது

நிகழ்ந்து விட்ட அந்த அழைப்பை

நோக்கியே மனம் மீண்டும் மீண்டும்

நிகழாதா? என்று நிகழாத அழைப்பிற்காக துடிக்கிறது

என் துடிப்பு உனக்கும் புரியவில்லை

இந்த அலைபேசிக்கும் புரியவில்லை

உன் குரலைத் தவிர மற்ற

எல்லோர் குரலையும்

என் காதில் ஒலிக்கச் செய்கிறது

இதைத் தூக்கி எரிந்து விடவும் மனசில்லை

உன் நினைவுகளைப் போல…

இரண்டையும் சுமக்கிறேன்

என்நெஞ்சிற்கு அருகில் வைத்து

இரண்டிற்கும் இதயத்தை

பாதிக்கும் சக்தி அதிகமாம்!

என்றாவது ஒரு நாள் உன் குரல்

ஒலிக்கும் பொழுது தெரியும்

எதற்கு சக்தி அதிகம் என்று…?

இதயத்தை பாதிப்பதில்…

வாசக நண்பர்களே பதிவு பிடித்திருந்தால்,உங்கள் கருத்துக்களையும் வாக்கையும் அளித்துவிட்டு செல்லலாமே

அரசியல் (தலைவர்கள்) என்று சொல்ல முடியவில்லை

2012-02-02T09:36:00.001+05:30

பொழுது விடிந்தால் முதலில் எல்லாம் கடன்காரன் வருவானோ, பால்காரன் வருவானோ என்று பயந்திருந்த தமிழகத்தின் நடுத்தர மக்கள். இன்று தொலைக்காட்சியின் செய்திகளையும், தினசரியின் செய்திகளையும் பார்த்து அரசாங்கம் என்னத் திட்டத்துடன் வ்ருமோ ? என்று பயந்துவருகின்றனர். காலை இல்லை,மாலை இல்லை எல்லாப் பொழுதுகளிலும் அரசாங்கம் தான் இன்று மக்களை பயமுறுத்துகிறது.

எதாவது தொழில் செய்து பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்ற நடுத்தர வர்க்கத்தின் மனநிலையில் மின்சாரத் தடை என்ற மாபெரும் அணுகுண்டைத் தூக்கிப் போட்டது சென்ற ஆளுங்கட்சி. அதையே காராணம் காட்டி ஆட்சிக்கு வந்த அரசோ மேலும் பலத் திட்டங்களால் மக்களின் மென்னியைப் பிடிக்கின்றனர்.

போதிய மின்சாரமின்மையால் தவிக்கும் தமிழகத்தில் கட்டுமானத் தொழில் மட்டும் எப்படி அமோகமாக நடக்கிறது என்று மட்டும் தான் புரியவில்லை. கண்ணுக்கு எட்டியத் தூரம் வரை இருந்த விவசாய நிலங்கள் எல்லாம் விலை நிலங்களாக மாறி வருவது எப்படி...?

நிலங்களை காய்கறிப் போல் ஏலம் விடும் தொலைக்காட்சி நிறுவனக்களுக்கு யார் அனுமதி தந்தது. கூடங்குளம் என்று நாமெல்லாம் வாதிட்டு பிரயோஜனம் என்ன...?

நிச்சயம் கூடங்குளத்தில் இருந்து வரும் மின்சாரமும் நம் பிரச்சினையைத் தீர்க்கப் போவதில்லை. இருக்கும் வீட்டிற்க்கே மின்சாரமில்லாதப் பொழுது அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்புகள் வளர்ந்த வண்ணமே இருக்கிறதே... இதற்கெல்லாம் எப்படி மின்சாரம் தர இயலும்.

6, 7 வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒரு வீடு கட்டி மின்சாரம் வாங்க வேண்டுமென்றால் குதிரைக் கொம்பாக இருந்தது. ஆனால் கடந்த ஆட்சியில் என்ன நடந்ததென்றே தெரியவில்லை. முதல்வன் படத்தில் இறுதியில் கிராபிக்ஸில் திடீரென நிறைய கட்டடங்கள் உருவானது போல் சென்னை மற்றும் அதன் புறநகர் பகுதியெங்கும் கட்டடக் குப்பைகள்.

2006ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு தான் நிலத்தின் விலை பல மடங்கு உயர்ந்தது என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதன் பிறகு தான் அது வரை இல்லாத மின்சார பற்றாக்குறை 2008 ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் மாதம் தொடங்கியது. அப்பொழுது தொடங்கிய இந்த பற்றாக்குறை இன்று ஆட்சி மாறியும் தொடர்கிறது என்றால், பிரச்சினை உற்பத்தியில் இல்லை. அதை சரியாக மக்களுக்கு பங்கிட்டு அளிக்காத ஆட்சியாளர்கள் கையில் தான் இருக்கிறது.

காரணத்தை பலவாறு அந்த ஆட்சியாளர்கள் பூசி மொழிகினாலும், உண்மை ஒன்று தான். விவசாய நிலத்திற்கும், பொரம்போக்கு நிலத்திற்கும் மின்சாரம் வழங்கியது தான்.

பெருகி வரும் இந்த நிலவிற்பனையில் உடனடியாக தலையிட்டு அரசாங்கம் அதை சீர் செய்ய வேண்டும். இதற்கு முன் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களின் இருப்பிடம் சரியாகத் தான் இருக்கிறதா... இல்லை மோசடி எதேனும் நடந்திருக்கிறதா என்று ஆராய வேண்டும்.

இதையெல்லாம் ஆளும் ஆட்சியாளர்கள் செய்வார்கள் என்றால் கடந்த ஆட்சியே தொடர்வது போல் தான் தெரிகிறது. தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தால் தமிழகத்தின் மொத்த நிலத்தையும் அபகரித்துவிடுவார்கள் போல் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு அலைவரிசையிலும் அந்த நிலத்தைப் பற்றிச் சொல்ல சின்னத் திரை, அல்லது பெரியத்திரை நடிகர்கள் வருகிறார்கள்.

எல்லாம் சரி அந்த நிலத்திற்கு எப்படி அரசாங்கம் மின்சாரம் கொடுக்கும்...?

இப்படியே சென்றால் இன்னும் ஓராண்டிற்குள் இன்னொரு கூடங்குளத்தை நாம் உருவாக்கும் கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவோம்.

அரசாங்கம் தன் இரும்புக் கைக் கொண்டு இந்த விஷயத்தில் நிலத்தைப் பாதுக்காக்க வேண்டும். ஆனால் செய்யுமா...?

என் பலத்தைக் காட்டுகிறேன். எனக்குத் தான் மக்கள் ஓட்டுப் போட்டார்கள் என்று சிறுப் பிள்ளையைப் போல் சட்டசபையில் தலைவர்கள் அடித்துக் கொள்ளும் காட்சியைத் தான் நம்மால் பார்க்க முடிகிறது . அப்படியிருக்க இவர்களா நம் தமிழக பூமியை சமூக விரோதிகளின் கையில் இருந்து காப்பாற்றப் போகிறார்கள்.

இப்பொழுது நம் தமிழ் தலைநகரத்தின் முக்கியமானத் தொழில், வீடு கட்டி வாடகை விடுவது தான். இது அள்ளித் தரும் வருமானம் என்பது எல்லோரும் அறிந்த ஒன்றே...

கூடிய விரைவில் இது ஒட்டு மொத்த தமிழகத்தின் தொழிலாகக் கூட மாற வாய்ப்பிருக்கிறது. இருப்பினும் விவசாய நிலங்களையெல்லாம் இப்படி விலை நிலங்களாக மாற்றுவது, விபசாரம் செய்வதற்கு சமம். இந்த அரசாங்கம் இதை தடுக்குமென்றால் நிச்சயம் தடுக்காது. ஏனெனில் சரியான தலைமை ஆட்சியில் இல்லை. இனி மேலும் வரப் போவதில்லை.

அப்படியிருக்க தமிழக விவசாய நிலங்களை காப்பது எப்படி...?

சட்டசபையில் அமர்ந்துக் கொண்டு என் சக்தியென்ன...? பலம் என்ன...? என்று பேசுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும், தமிழகத்தின் மிகப் பெரிய சக்தி விவசாயம் தான். அந்த சக்தியை வைத்து தான் தமிழக மக்களின் சக்தி. மக்களின் சக்தியை வைத்து தான் சட்டசபை மட்டுமின்றி பாராளுமன்றத்தின் சக்தியும் இருக்கிறது. இதை அரசியல் வாதிகள் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்

இங்கு அரசியல் (தலைவர்கள்) என்று சொல்ல முடியவில்லை வாதிகள் என்று தான் சொல்ல முடிகிறது. வாதிட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள். செயலில் ஒன்றும் இல்லை.

வரப்புயரநீர் உயரும்... நீர்உயர நெல்லுயரும்... நெல்லுயரகுடிஉயரும் ... குடி உயர கோன் உயரும்

இது அரசியல்வாதிகளுக்குப் புரிந்தால் அரசியல் தலைவர்கள் ஆகலாம்.

கொஞ்சம் தமிழ் கொஞ்சும் காதல் (4)

2012-01-27T19:38:00.000+05:30

கொஞ்சம் உன் இதழ் திறந்து

பேசேன் காதல் மலரட்டுமென்றேன்

நான் பேசினால் தான் காதலா

என்றாய் நீ...

உணர்விற்கு மொழியேது...?

நீ பேசுவது மட்டுமல்ல

நீ பேசாமல் இருப்பதும் காதல் தான்

மெளனமாக உன் காதலைப்

பார்த்துக் கொண்டே இருக்க

நான் தயார் என் பார்வையைச் சந்திக்க

நீ தயாரா...? என்றேன்

உன் பார்வையைப் பற்றி எனக்குத்

தெரியாதா...என்று சற்று இடைவெளிவிட்டு

அமர்ந்திருந்த நீ என்னருகில் வந்து

என் காதைத் திருகினாய்...

நான் லேசாக சிணுங்கியவாறு

உன் கைகளைப் பிடிக்க முயற்சித்தேன்

அந்த முயற்சியின் நோக்கத்தை

எப்படித் தான் நீ அறிந்தாயே...

திடீரென்று கையை விலக்கிக் கொண்டு

உன் பார்வையை கீழே படரவிட்டாய்

என்ன ஆயிற்று...?

ஓ! இது தான் நாணமோ...!

உன் வாய்ப் பேசுவதை விட

உன் கை காதலை அழகாகப் பேசுகிறது

என்றேன்...

அந்நொடி உன் முகத்தில் வழிந்த காதலை

அழகு என்று மட்டும் சொன்னால்

நான் மூடன்

நண்பன் மனப்பாட மூளைகளின் பகைவன்

2012-01-23T22:34:00.000+05:30

நண்பன் விஜய் ,சங்கரின் கூட்டணியில் ஜீவா, ஸ்ரீகாந்த் இணைந்து கொடுத்த ஒரு வெற்றிப்படம். இதன் அசலானப் பிரதி 3 இடியட்ஸை நான் பார்க்காததினால் இந்தப் படம் எனக்கு ஒரு புது அனுபவம்.

அது மட்டுமின்றி மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு விஜய்யை ரொம்ப எதார்த்தமான நடிப்பில் பார்க்க முடிந்தது மகிழ்ச்சி. ஜீவாவின் சேட்டைகளை அதிகம் எதிர்ப்பார்த்து போன எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றம் தான். அதேப் போல ஸ்ரீகாந்த் என்று தெரியாமலேயே படம் நெடுக நம்மிடையே அந்தக் கதாப்பாத்திரமாகவே உலவுகிறார் நடிகர். வெளியில் வந்தபிறகு தான் தெரிகிறது. இவர் ஸ்ரீகாந்த் என்று...

சத்யராஜ்ஜைப் பற்றி சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது. ஏற்கனவே சிவாஜியிலும், எந்திரனிலும் சங்கரின் கூட்டணியில் இணைய வேண்டியது. மனிதர் இந்தப் படத்தில் சரியாக இணைந்துவிட்டார்.

இந்தக் கதை எல்லோருக்குமே பரிச்சயம் என்பதால் அதைப் பற்றி நான் எழுதுவது வீண். இருப்பினும் கதையின் சாரமான கல்விமுறையின் முட்டாள்த்தனத்தை இதில் சொல்லியிருக்கும் நயம் வியக்கத்தக்கது. இது ஹிந்தியின் தழுவல், ஹிந்தியில் சேட்டன் பகத்தின் 5 பாயிண்ட் சம் ஒன் என்ற நாவலின் தழுவல் என்பது நிறையப் பேர் அறிந்த ஒன்றே.

எப்படியிருப்பினும் இதன் நோக்கம் ஹிந்தியிலும் சரி, தமிழிலும் சரி நூறு சதவீகிதம் நிறைவேறியதாகவே தோன்றுகிறது.

இந்தப் படம் விஜய் மூலம் ஒரு சமூகத்தின் கல்வி முறையை விளக்குவதாக அமைந்திருக்கிறது. தமிழில் கல்விமுறையின் முட்டாள்தனத்தை இந்தளவு அழுத்தமாக எந்தப் படமும் சொல்லவில்லை என்றேத் தோன்றுகிறது. இதற்கு நடுவில் விஜய்யுடன் சேர்ந்து ஜீவாவும்,ஸ்ரீகாந்தும் இணைந்து சத்யராஜிற்கு தரும் தலைவலி. அவருடைய பெயரை வைரஸ் என்று பட்டப் பெயருடன் கூப்பிட்டு செய்யும் அழும்பு எல்லாம் கலாட்டா.

இதைத் தாண்டி மொத்தக் கதையையும், சத்யனின் மனப்பாட மூளைகளில் தான் ஏற்றி வைக்கிறார் இயக்குனர். சத்யனின நடிப்பை ஏற்கனவே பல படங்களில் பார்த்திருந்தாலும், இந்தப் படம் அவருக்கான சரியான் வெளிப்பாடு.

இலியானா விஜய்யின் ஜோடியாக வந்து சில நேரங்களில் குளிர்ச்சிப்படுத்துகிறார். சதய்ராஜிடம் தன் அண்ணனின் கடிதத்தைக் கொடுக்கையில் மட்டுமே அவருக்கு நிறைய நேரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இறுதிக் கட்டக் காட்சியில் விஜய்யுடன் இணைந்து கொஞ்சம் கலக்குகிறார்.

வைரஸ் சத்யராஜின் எப்படி நடத்தறதுன்னு நீ சொல்லு என்கிற கேள்விக்கு, விஜய்யின் அனுகுமுறைக் கைத்தட்டல். எல்லா மாணவர்களும் தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொள்ளும் முறை. எல்லா ஆசிரியர்களும் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு முறை.

மொத்தத்தில் இது ஒரு அருமையான காமெடிப் படம் என்று நிறையப் பேர் சொல்லி படத்திற்கு சென்ற எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றம். இது சமூகத்தின் கல்விமுறையை அப்படியே அச்சு அசலாகப் படம் பிடித்துக் காட்டும் ஒரு அருமையான கருத்துப்படம். கொஞ்சம் நகைச்சுவை கலந்து சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

சில இடங்களில் காமெடி என்று நிகழும் சம்பவங்கள் அருவருப்பாக இருப்பதை மறுக்க முடியவில்லை.வெற்றி வரும் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதன் பின்னே போவதைக் காட்டிலும் பிடித்த துறையைத் தேர்ந்தெடுத்து அதற்காக உழைத்தால் வெற்றி உன் பின்னே ஓடி வரும் என்ற கருத்தை இன்றைய மாணவர்களுக்கு மட்டுமின்றி ஆசிரியர்களூக்கும் புரியும் வண்ணம் படம் சொல்கிறது.

பிரிவு என்பது துயரமல்ல…. ! ஆன்ந்தம்….!

2012-01-20T11:29:00.000+05:30

உங்களின் நட்பு

உனக்காய் மாறும் தருணங்களில்

பகிர்தலில் நிகழ்ந்த பழக்கத்தின்

நிழல்களில்…

இளைப்பாரிக் கொள்ள

இருவருமே நினைப்போம்

மாறப் போகும் காலத்தின்

பிரம்மாண்டமான வெளியில்

அன்பின் சிறு ஓளியில்

இருளை பற்றிய அச்சமின்றி

நட்பின் கைகளைப் பற்றி

நெடுந்தூரப் பயணம் செய்வோம்

எதேனும் ஒரு இடத்தில்

உன்னாலோ அல்லது என்னாலோ

பயணத்தை தொடர இயலாமல்

போகலாம்.

உள்ளத்தில் துப்பறியும் நோக்கமின்றி

நட்பறியும் எண்ணத்தில் பழகிய உறவில்

நீயின்றியோ,அல்லது நானின்றியோ

நட்பின் பயணம் தொடர்ந்து கொண்டு

தான் இருக்கப் போகிறது.

வாழ்வின் எந்த தருணத்திலும்

நம்மை அழைத்துக் கொள்ள

ஆயத்தமாகவே இருக்கிறது

நட்பின் பயணம்.

நம் விரல்களின் பற்றுதலிலோ

நம் விழிகளின் பார்வையிலோ

நம் முகத்தின் புன்னைகையிலோ

என்றேனும் நம் நட்பின் பயணம்

தன்னைப் புதிப்பித்துக் கொள்ளும்

தருணம் உணரலாம் நாம்!

நட்பில் பிரிவு என்பது துயரமல்ல…. !

ஆன்ந்தம்….!

தோழி..... உங்களுடனான என் நட்பின் பயணம்

2012-01-18T14:27:00.001+05:30

எழுத்துக்களின் மூலம் அறிமுகமாகி

என் நட்பின் பக்கங்களை நிரப்பிக்

கொண்டிருக்கும் இணையத் தோழிக்கு,

நினைத்து நினைத்து எழுதபவன் அல்ல

நான்...

நினைத்தவுடன் எழுதுபவன்

மீக நீண்ட இடைவெளிக்கு பின்

எழுதுகிறேன்...

எழுத்துக்களும்,கருத்துக்களும் நம்மை

நட்பை நோக்கி நகர்த்திய நொடிகளை

நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

என் முகமும், உங்கள் முகமும்

இந்த எழுத்துக்களாகவே இருக்கிறது.

உரையாடல் தொடங்குவதற்கு முன்னான

அறிமுக வார்த்தையில் பயணிக்கும் அந்த

நொடிகளை நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா

என்பது தெரியாது...

நான் உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்

அருமையான நொடிகள்...

நட்பிற்கான அன்றைய நொடிகளை

எதிர்நோக்கிய ஒரு பயணம்...

உங்களிடமிருந்து பதில் வரும் வரை

அந்த பயணத்தின் நொடிகள் உண்மையில்

அற்புதமானவை...

ஏனெனில் இணையத்தில் பதிலுரை செய்தே

பழக்கப்பட்ட எனக்கு இது கொஞ்சம் புதுமையானது...

பதில் வராத நொடிகளும் அழகானவை தான்...

இந்த புதிய தொழில் நுட்பத்திலும்

அழகான உணர்வுகள் அடங்கித் தான் இருக்கிறது...

துளசிச் செடியின் எந்த நுனியை முகர்ந்தாலும்

ஒரே வாசம் வருவது போல்...

நட்பினால் நுகரும் எல்லா உறவுகளும்

ஒரே உணர்வையே தருகிறது...

எல்லோர் அறிமுக நட்பிலும் நிகழும்

வார்த்தைப் பிரயோகம் நம்மிடையேயும்...

அழைக்கும் முறைகளை மாற்ற முற்பட்ட

தருணம்...

உங்களை.. நீங்களை.. என்ற மதிப்பிலேயே

அடங்கிவிடுவதல்ல நட்பு...

அதை தாண்டி உன்னை(யாகவும்),நீயாகவும்

மாறும் தருணங்களும் அழகானவை தான்...

ஆனால் அது எல்லோரிடமும் சாத்தியமல்ல

என்று சில நிகழ்வுகள் உணர்த்திவிடுகிறது...

முகம் பார்த்து பழகும் நட்பைத் தாண்டி

இந்த இணையம் இன்று தகவல்களைப்

பார்த்து நட்பைப் பழக்கப்படுத்திவிட்டது...

முகபாவனைகளைத் தாண்டி தகவல்கள்,

எழுத்துக்கள் மூலமே பழகுபவர்களின்

அகபாவனையை அறிய முடிகிறது...

உங்களின் பேச்சைக் காட்டிலும்

உங்களின் எழுத்தின் மூலமே

நட்பை நுகர்ந்த எனக்கு

அந்த எழுத்துக்களே...

நட்பிற்கான மகிழ்தலை தருகிறது....

முகம் நகைத்து நட்பில் மகிழ்ந்த

காலங்கள் என் வாழ்வில் நிறைய...

அகம் நகைத்து நட்பில் மகிழ்ந்த

காலங்களை இப்பொழுது தான்

என் வாழ்வில் உணர்கிறேன்...

இணையம் எத்தனையோ மனிதர்களை

நட்பாக்கியிருக்கலாம், ஆக்கிக் கொண்டும்

இருக்கலாம்...

அதேப் போல் அதில் சிக்கல்களையும்

உருவாக்கியிருக்கலாம்...

இந்த தொடர்புகளின் பயணம்

முடிவடைவதில்லை

நட்பு மழலையாகும் தருணம்

உயிரினங்களிலேயே பாகுபாடு

பார்ப்பதில்லை மனம்...

எங்கிருந்து மனிதர்களில் பார்க்கும்...

பொம்மைக்கும் பசியெடுக்கும் என்று

சோறூட்டும் குழந்தையைப் போல

என் மனமும் சில நேரங்களில்

குழந்தையாவதை உணர முடிகிறது...

இருப்பினும் சில நேரங்களில்

இந்த உடலுக்குள் இருப்பது ஆண்

தான் என்ற அளவிலும் நட்பை மனம்

பாலின ஈர்ப்புக்குள் தள்ளிட நினைக்கிறது...

நோயை எதிர்த்து ஒவ்வொரு நொடியும்

நம் வெள்ளை அணுக்கள் போராடுவது போல்

உள்ளுக்குள் ஒவ்வொரு முறையும்

போராட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டு தானிருக்கிறது...

இது உலகத்தில் ஒவ்வொரு ஆணுக்கும்

பெண்ணுக்கும் உண்டான போராட்டமாகவே

என் மனம் நினைக்கிறது

இதில் சிலர் தோற்கிறார்கள்...

சிலர் வெல்கிறார்கள்...

பலர் கலந்து கொள்வதே இல்லை....

பாலின ஈர்ப்பிலேயே பயணத்தை முடித்து

கொள்கிறார்கள்...

அதை தாண்டிய ஆணுக்கும்

பெண்ணுக்குமான பயணம்

ஆரம்பக் கட்டத்தில்

இருப்பதாகவே எண்ணுகிறேன்...

இந்த பயணத்தை தொடர்வதற்கான

முயற்சிகளை ஒவ்வொரு

ஆணும் பெண்ணும்

நட்பினூடேயே நடத்துகிறார்கள்...

பயணம் முடியக் கூடியதில்லை...

இது வரை உலகம் கண்டறியாத

புதிய வழியை அந்த பயணம்

யாருக்கேணும் காட்டலாம்...

அந்த தேடலில் நானும் இருக்கிறேன்...

பயணங்கள் தொடர்ந்துக் கொண்டே

இருக்கிறது...

ஒரு புதிய வழியில் உங்களையும்

சந்தித்து இந்த பயணத்தை

உங்களுடனும் தொடர்கிறேன்...

எது வரை என்பதை விட...

இயன்ற வரை என்பதில் தொடர்கிறது

தோழி.....

உங்களுடனான என் நட்பின் பயணம்

இது தான் காதலென்று உங்களால் விளக்க முடியுமா...?

2012-01-17T21:09:00.001+05:30

நீண்ட நாட்களாக என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த காதலைப் பற்றிய ஒரு விவாதத்தை உங்களின் முன் வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். இன்று அதற்கான ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது.

காலந்தோறும் காதலுக்கு நிறைய விளக்கங்கள் வந்துக் கொண்டே இருக்கிறது. இருப்பினும் இது தான் காதலென்று உங்களால் விளக்க முடியுமா...?

இது தான் தலைப்பு

எனக்கு தெரிந்ததை எழுதுகிறேன்...

வரையறுத்துச் சொல்லக் கூடியதாய் காதல் இருந்தால் என்றைக்கோ அந்த உணர்வு மறைந்து போயிருக்கும்...
வரையறைகளுக்கும்,விளக்கங்களுக்கும் அப்பாற்ப்பட்டது தான் காதல்...
எனினும் கடவுளைப் போல காதலுக்கும் ஒரு சரியான வரையறையைத் தேடி அலைவதில் தான் மனித மனம் இன்றும் முயல்கிறது.இனியும் முயன்று கொண்டே தான் இருக்கும். இந்த தேடலுக்கு முடிவே இல்லை. இந்த தேடலில் கிடைத்த அனுபத்தையே நிறைய பேர் ”காதல்’ என்று சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். இருப்பினும் எல்லோருக்கும் வேறு வேறு அனுபவம் கிடைப்பதால் இன்னும் காதல் தேடுதலாகவே இருக்கிறது. முடிவுறாத பயணம் தான் காதல் என்று வேண்டுமானால் எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்த விளக்கமும் முடிவல்ல் ஒரு தேடலுக்கான தொடக்கமே...
இது தான் காதலென்று உங்களால் விளக்க முடியுமானால், நீங்கள் வாழ்க்கையை சரியாக புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று தான் அர்த்தம்.

மனித மனம் எப்பொழுதும் எல்லாவற்றிலும் வரையரைகளை வைத்துக் கொண்டே வாழப் பழகிவிட்டது. வாழ்வதற்கு வரையறைகள் மிகவும் முக்கியம்.

இருப்பினும்”வரையறுக்க படாத எந்த ஒரு விடயமும் எல்லை மீறலில் தான் முடியும்” என்று பெரும்பாலான தரப்புகள் சொல்கின்றது.எல்லைகள் என்பது ஒவ்வொருவரின் மனதின் அறிதலைப் பொறுத்தே அமைகிறது. மனதின் பாதைகளை விசாலப்படுத்தும் பொழுது எல்லைகள் விரிவடைகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் எல்லைகளே இல்லாமல் போகின்றன.

உருவத்தின் வழியே கடவுளை பார்த்து பார்த்து, மனதை பக்குவப்படுத்தி கடவுள் இது இல்லை, இதுவும் இல்லை என்று மேலும் மேலும் உள்ளுக்குள் பயணம் செய்து எல்லைகள் இல்லா பெருவெளியில் மனம் ஒடுங்குவது போல் தான் காதலும்...

காதலுக்கும் எல்லை இல்லை. காதலில் இன்னும் நாம் கண்டுபிடிக்க்ப் படாத அற்புதமான உணர்வுகள் உணரப்படாமலேயே இருக்கிறது.
அதை இன்றோ நாளையோ ... ஏன் பல நூற்றாண்டுக்கு பிறகோ ஏதேனும் காதலர்களின் இதயத்தில் விழித்தெழலாம். எடிசனுக்கு முன்னும் பூமியில் டங்க்ஸ்டன் இருந்திருக்கிறது, இருப்பினும் எடிசனுக்கு பிறகே அதன் மூலம் நாம் வெளிச்சத்தை உணர்ந்தது போல் தான், ஒவ்வொரு காதலர்களும் தங்கள் காதலின் எல்லைகளை விரிவாக்கம் செய்து கொண்டும், சுருக்கிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.

புறத்திலும் சரி... அகத்திலும் சரி... நாகரிகத்தை கருத்தில் கொண்டு வகுக்கப்பட்ட எல்லைகள் அறிவின் எல்லைகளே... அது அன்பிற்கு என்றுமே எல்லைகள் வகுக்க முடியாது.

சென்னையில் 35வது புத்தகக் கண்காட்சி (போரும் வாழ்வும்)

2012-01-17T15:11:00.001+05:30

ஐந்து ஆண்டுகளாக சென்னையில் நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு நான் சென்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த முறை மட்டும் தான் நிறைய ஆசைகளுடன் சென்று குறைந்தப் புத்தகங்களுடன் திரும்பினேன்.என்னை கல்லூரி நாட்களுக்குப் பிறகு எந்த பொருளும் பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை. ஆனால் புத்தக கண்காட்சி என்றால் மட்டும் நான் பைத்தியமாகிவிடுவேன். எல்லாப் புத்தகங்களையும் வாங்கிவிடும் பேராசை என்றுமே எனக்கு உண்டு.

ஒவ்வொரு முறை புத்தகக் கண்காட்சி நடக்கும் பொழுதும் குறைந்தது மூன்று நாட்களாவது நான் அங்கு சென்று புத்தகங்களுடன் செலவிடுவது வழக்கம். இந்த வருடமும் மூன்று முறை அங்கு செல்ல நேர்ந்தது. ஆனால் மூன்று முறையும் என்னுடன் ஒவ்வொரு நண்பர் வந்தார்கள். ஏனெனில் எனக்குப் புத்தகங்களைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் என்னை துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு இரண்டு முறை ஒரு நண்பரும், ஒரு முறை இன்னொரு நண்பரும் புத்தகங்கள் வாங்க சென்றார்கள்.

அதில் இரண்டு முறை என்னை துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்ற நண்பனின் நிலை தான் பரிதாபம். ஒவ்வொரு ஸ்டாலில் இருந்தும் என்னை கிளப்ப மிகவும் சிரமப்பட்டான். அவனுக்கு பொன்னியின் செல்வன் படிக்க வேண்டுமென்ற ஆர்வம் இந்த வருடம் ஏற்பட்டுவிட்டது. எனவே ஒவ்வொரு கடையாக பொன்னியின் செல்வனைப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தான். இந்த வருடம் போன வருடத்தை விட நிறைய கடையில் பொன்னியின் செல்வனைப் பார்க்க முடிந்தது. அதுவும் ஆனந்த விகடன், இந்த வருடம் ஓவியர் மணியனின் ஓவியங்கள் அடங்கிய பொன்னியின் செல்வனை வெளியிடப் போவதாக சொன்னதும் அதற்கு எதிர்ப்பார்ப்பு அதிகமாகிவிட்டது. இதை சிலப் பதிப்பங்களும் செய்தது அந்த புத்தகக் கண்காட்சியில் தெரிந்தது. ஆனந்த விகடன் அல்லாத சிலப் பதிப்பகங்களும் ஓவியங்கள் அடங்கிய பொன்னியின் செல்வன் பிரதியை வைத்திருந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது. இதற்கு இடையில் லியோ டால்ஸ்டாயின் போரும் வாழ்வும் பிரம்மாண்டமாக காட்சித் தந்தது.

என்னுடைய நண்பன் பொன்னியின் செல்வனின் ஒரு பாகத்தை எடுத்து இடையில் ஒரு பக்கத்தை திறந்து “ அவன் புரவி மீதேறி எதிரே என்று படித்தான். படித்துவிட்டு ” “புரவி “ என்று என்னைப் பார்த்தான். நான் குதிரை என்றேன். திரும்பவும் ஒரிரு வரிகள் படித்துவிட்டு என்னைப் பார்த்து

“ டேய் இது மாதிரி தானே கதை முழுக்க இருக்கும், ரொம்ப இலக்கியத் தமிழ்ல இருக்கப் போகுதுடா...”, என்று கேட்டான். நான் படிக்க படிக்க உனக்கு பழகிடும்டா முதல்ல வாங்கு என்றதும். அங்கிருந்த ஒரு பெண் சாண்டில்யனின் யவன ராணியை அவனுக்கு காட்டிவிட்டாள். அவன் அதைப் பற்றி கேட்க, அதனுடைய முழுக் கதையையும் ஒரிரு வரிகளில் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டாள். என் நண்பன் அவள் சொன்னவிதத்தில் ஆழ்ந்து கல்கியையும், சாண்டில்யனையும் மாறி மாறிப் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டு பொன்னியின் செல்வனையும், யவன ராணியையும் எடுத்துக் கொண்டான். மீண்டும் சாண்டில்யனின் கடல் புறாவைக் காட்டி நல்லா இருக்குமாடா என்று கேட்டான். நான் என்ன சொல்வது, ராஜேஷ்க் குமாரின் திரில்லர் நாவல்கள் போல் இருக்குமா என்று அவன் எதிர்ப்பார்ப்பது எனக்கு மட்டும் தானே தெரியும். இது வரை ராஜேஷ் குமார் நாவல்களைத் தவிர வேறு கதையை அவன் படித்ததில்லை. எனவே அவன் வெகு கவனமாக இருந்தான்.

முதலில் பொன்னியின் செல்வனையும், யவன ராணியையும் முடி பிறகு கடல் புறாவைப் படிக்கலாம் என்றேன். அவன் அதையும் வாங்கிக் கொண்டான். பிறகு அந்த புத்தகங்களைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டு வந்தான்.

நான் எடுத்துப் பார்க்கும் புத்தகங்களைப் பற்றியெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு வந்தான். ஜெயமோகனின் ” “காடு” “ நாவலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இது எப்படி இருக்கும்டா? என்றான். நான் கடவுள், அங்காடித் தெரு படங்களுக்கெல்லாம் வசனம் எழுதியவருடைய புத்தகம் இது என்றேன். விறுவிறுன்னு போகுமா ? என்றான். எனக்கு சிரிப்புத் தான் வந்தது. இருப்பினும் ஒரு 9 வருடங்களுக்கு முன் என்னுடைய மனநிலையும் அப்படித் தான் இருந்தது என்பதை உங்களுக்கு சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

நண்பனின் கேள்விகளையும் தாண்டி இந்த வருடமும் என் கண்களில் பட்டு நான் வாங்க இயலாத புத்தகங்கள்

காடு, விஷ்ணுப்புரம் – ஜெயமோகன்.

உபபாண்டவம் , யாமம், சிறிது வெளிச்சம் -- எஸ். ராமகிருஷ்ணன்

மோகமுள்,அம்மா வந்தாள், மரப்பசு – தி. ஜானகிராமன்

துறவாடைக்குள் மலர்ந்த காதல் மனம், அந்தக் கதவு மூடப்படுவதில்லை – பிரபஞ்சன்,

தேவகானம் - அப்துல் ரகுமான்.

குழந்தைகள்,பெண்கள்,ஆண்கள் , ஜே.ஜே.சிலக் குறிப்புகள்-சுந்தரராமசாமி

அகநானூறு, சிலப்பதிகாரம், 401 கவிதைகள், இரண்டாவது காதல்- சுஜாதா

காதல் வெண்ணிலா, உடையார் - பாலக்குமாரன்

கன்னி – பிரான்சிஸ் கிருபா

ஒரு முறை தான் பூக்கும் – ஸ்டெல்லா புருஸ்

அன்னா கரினினாவின் காதல் கதை – லியோ டால்ஸ்டாய்.

காவல் கோட்டம் – சு. வெங்கடேஷன்.
உடலின் கதவு – குட்டி ரேவதி.

இன்னும் நிறையப் புத்தகங்கள் இருக்கிறது.என் நண்பன் அதற்கு மேல் பொறுமையாக இல்லாததால் அவனுக்காக அடுத்த வருடம் இன்னும் வாங்க வேண்டிய புத்தகங்களை கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

இன்னொரு விஷயம் நான் வாங்கியப் புத்தகத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு சொல்லவில்லையே. அது எப்படிச் சொல்வது, நீங்கள் அதை கேட்டுவிட்டீர்கள் என்றால் நான் என்ன செய்வது...?

தமிழர் திருநாளைக் கொண்டாட நமக்கென்ன அருகதை இருக்கிறது

2012-01-15T14:01:00.002+05:30

நம் மண்ணின் உயிர் விவசாயம்

அது நம்முடைய தொழில் மட்டுமில்லை உயிர். ஆனால் நம் விவசாயத்தின் நிலையும், அதை உருவாக்கும் இன்றைய நம் மண்ணின் நிலையும் இன்று எப்படி இருக்கிறது...?

நான் சிறு வயதில் இருந்து என் தாத்தாவின் இறப்பு வரை அவரைக் கவனித்து வருகிறேன். அவர் உபயோகித்த பொருளை பழையதாக இருந்தாலும், புதியதாக இருந்தாலும், இல்லாதவர்களுக்கு தானமாக கொடுத்திருப்பாரே ஒழிய, பணத்திற்காக ஒரு பொழுதும் அவற்றை விற்றதில்லை.

இது நம் மண்ணோட கலாச்சாரம் என்பது எனக்கு பிறகு தான் தெரிந்தது. தன்னுடன் வாழ்ந்த ஒரு சின்னப் பொருளைக் கூட உயிராக நினைக்கும் மனோபாவம் நம் தமிழகம் முழுவதும் இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது.

போகி என்றப் பண்டிகையையே நம் தமிழ் சமூகம் அதற்காகத் தான் உருவாக்கியது எனலாம். வீட்டில் இருக்கும் துணிமணிகள், பாத்திரங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் சரி செய்து உபயோகிப்பார்களே ஒழிய பணத்திற்காக விற்பது இல்லை. மேலும் அந்தப் பொருளை உபயோகிக்க இயலாது என்று தெரிந்ததும் ஒரு உயிருக்கு தரும் மரியாதையைத் தான் அதற்கும் தருவார்கள். இதுவே போகிப் பண்டிகைக்கான ஆழ்ந்தப் பொருள்.

பின்னர் அந்த கலாசாரம், நம் மக்களிடம் வெகுவாக குறைந்து தன்னிடம் இருக்கும் அனைத்தையும் பணமாக்கும் எண்ணமாக மாறி வருகிறது. இது உண்மையில் வருத்தத்திற்குரிய விஷயம் தான். இன்று போகியன்று புகையைக் கட்டுப்படுத்த நிறைய குடும்பங்கள் பழையதை எரிப்பதை நிறுத்திவிட்டனர். அதற்கு பதில் நம் மண்ணின் அடி வேரான கலாச்சாரத்தையும், பண்பாட்டையும் எரித்து விடுகிறார்கள்.

நான் பார்த்த வரை, தாங்கள் உபயோகித்த பொருளையெல்லாம் ஒரு உயிராக மதித்து வாழ்ந்தனர் தமிழர்கள். எனக்குத் தெரிந்தவரையில் தமிழர்கள் மட்டுமின்றி இந்த நிலை ஒட்டுமொத்த இந்திய கலாசாரமாகவே குறிப்பிட்ட காலம் வரை இருந்தது என்று சொல்லலாம்.

பழைய டிரங்குப் பொட்டி,நாற்காலி, கடிகாரங்கள் என்று பல பொருள்களைச் சொல்லலாம். இப்படி பொருளையே உயிராக மதித்தவர்கள், மனிதர்களுக்கு தந்த மதிப்பை சொல்லவா, வேண்டும். ஆனால் இன்றைய நிலை வேறு.

தாங்கள் தங்கி வளர்ந்த வீட்டை மண்ணை உயிராக மதித்த மனிதர்கள்.அந்த மண்ணை பெண்ணாக மதித்தவர்கள். அந்த மண்ணை சதுர அடிகளிலும், சாயக் கற்களிலும் சாகடித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

விதையை விதைக்கும் பொழுது, வீடு கட்டும் பொழுது, என்று எல்லாவற்றிற்கும், பூமி பூஜை என்று ஒரு சம்பிரதாயம் வைத்திருந்தனர். மண்ணின் சம நிலையை நாம் மாற்றுவதால், அதனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கும் ஒரு அருமையான பழக்கம். இந்த முறை மண்ணை உயிராக மதிக்கும் மனிதர்களிடம் தான் உருவாக முடியும்.

ஆனால் இன்றைய நிலை, தமிழர்கள் அதே மண்ணை வைத்து விபசாரம் செய்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். எல்லா தொலைக்காட்சிகளிலும், சதுர அடிகளில் நம் மண்ணை விபசாரியாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த நிலைக்கு அரசாங்கம் ஒரு முக்கிய காரணம் என்றால், மக்களின் பேராசையும் ஒரு முக்கிய காரணம். பயிர் வளர்க்க, விவசாயம் செய்ய மட்டுமே மண்ணை வாங்கிக் கொண்டிருந்த மக்கள், இன்று வருங்கால முதலீடாக மட்டுமே அதைப் பார்க்கின்றனர். பிற்காலத்தில் நல்ல விலைக்குப் போகும் என்ற அளவில் மட்டுமே பார்க்கின்றனர்.

விவசாய பூமியையெல்லாம் விற்றுக் கொண்டு வருகின்றனர்.இன்று இந்த நிலை மாறி பூமியில் இருந்து, பிறக்கும் குழந்தையைக் கூட ஒரு முதலீடாக பார்க்கும் மனோபாவத்தை மக்களிடம் பெருக்கிவிட்டது. ஒரு பொருளை உயிராகப் பார்த்த தமிழன், ஒரு உயிரைப் பொருளாக பார்க்கும் மனோபாவத்திற்கு இன்று மாறிவிட்டான்.

எல்லா உயிரினங்களையும் பொருளாக மாற்றிக் கொண்டு ஒரு இயந்திரத் தனமான வாழ்க்கைக்குள் தன்னையறியாமலேயே முழ்கிக் கொண்டு வருகிறான் இன்றைய தமிழன்.

தைப் பொங்கலை ,தமிழர் திருநாள், உழவர் திருநாள் என்று சொல்லும் நாம், சில வருடங்களாக இதை தமிழ் வருடப் பிறப்பு என்று வேறு சொல்லிப் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறோம். நம் மண்ணின் பெருமையை உணராத மாக்களாகிக் கொண்டிருக்கும் நாம் தமிழர் திருநாளைக் கொண்டாட உண்மையில் அருகதையற்றவர்கள். நம் மண்ணின் கன்னித் தன்மையை விற்றுக் கொண்டிருக்கும் நாம் எந்த உரிமையில் உழவர்த் திருநாளைக் கொண்டாட முடியும்.

இந்த திருநாளில் ஒரு துளியேனும் உழவரைப் பற்றியும், அவர்களின் இன்றைய நிலையைப் பற்றியும் நினைப்போமானால் ஒரளவேனும் இந்த நாள் பெருமையடையும். நம் தமிழகத்தின் விவசாயம் என்று புத்துயிர் பெறுகிறதோ அன்று வரை இந்த நாளைப் பற்றி நாம் பெருமைக் கொள்ள அருகதை அற்றவர்களாகத் தான் இருப்போம்.

தமிழ்த்திரைப்படம் தேடலும், திருடலும்

2012-01-13T08:15:00.001+05:30

புத்தாண்டு தொடங்கிய நன்னாளில் ஜெயா டிவியில் ஒரு நிகழ்ச்சி. சத்யராஜ் அவர்களும்,சுஹாசினி அவர்களும் இணைந்து இன்றைய தமிழ் சினிமா பற்றி ஒரு விவாத நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கினார்கள். நிறைய திரைக்கலைஞர்களும், ரசிகர்களும் கலந்து கொண்டு ஒர் ஆரோக்கியமான விவாதத்தை நம் முன் வைத்தார்கள்.

தமிழின் அசல் சினிமா, பிற திரைப்படங்களின் பாதிப்பினால் வெளிவந்த சினிமா. இந்த இரண்டிற்குமான விவாதம் தான் அங்கு நிகழ்ந்தது. உண்மையில் நல்ல சினிமாவிற்கான தேடல் அந்த விவாதத்தில் கலந்துக் கொண்டு பேசிய அத்தனை பேரிடமும் இருந்தது.

இருப்பினும் அசல்(ORIGINAL) சினிமா என்ற தரப்பில் பேசியவர்கள் ரசிப்புத் தன்மையை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, அறிவு சார்ந்த கூறுகளையே முன் வைத்துப் பேசினார்கள். பொல்லாதவன் (BICYCLE THIEVES), மயக்கமென்ன (BEAUTIFUL MIND), இப்படி இன்னும் நிறைய உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

தழுவல்(ADOPTION,INSPIRATIONAL ) சினிமா பற்றி பேசியவர்கள் ரசிப்புத்தன்மையைத் தாண்டி அசல் சினிமாவை எதார்த்தத்தின் உச்சக்கட்டத்திற்கு உயர்த்தி, அதிலிருந்து பெறப்படும் அனுபவங்கள் மூலம் வெளிவரும் சினிமாக்களைப் பற்றி மிக விரிவாக சொன்னார்கள்.

அசல் சினிமா, தழுவல் சினிமா இவை இரண்டையும் ரசிக்கும் ரசிகர்கள் மத்தியில் இந்த பாகுபாடு என்றுமே நான் கண்டதில்லை. இருப்பினும் இந்த அலை தமிழ்சினிமாவில் ஒரு சில ஆண்டுகளாக இருந்து வருகிறது.

ரசிப்புத் தன்மை என்பது அறிவுச் சார்ந்த விஷயமா, உணர்வு சார்ந்த விஷயமா என்பதற்கான தேடல் தான் இந்த விவாதத்திற்கான ஆரம்பப் புள்ளியைத் தொடங்குகிறது.

இன்று எல்லோரும் என்ன நினைக்கிறார்கள், இயக்குனர் தன் சொந்த கற்பனையை எடுக்க வேண்டும். வேறோருவன் கற்பனையைத் திருடி எடுக்கக் கூடாது என்பதே நிறையப் பேரின் கருத்தாக இருக்கிறது.

உண்மையில் கற்பனையை நாம் சொந்தம் கொண்டாட முடியுமா? ஒரு திரைப்படம் வெளியாகிறதென்றால்,அதை அப்படியே பார்த்து எடுத்தவரின் அனுமதியின்றி இன்னொரு படம் எடுத்தால் நாம் அதை திருட்டு என்கிறோம். அதுவும் கற்பனைத் திருட்டு என்கிறோம்.

உண்மையில் கற்பனையை யாரும் திருட முடியாது. திரைப்படம் என்பதில் கலையைத்தாண்டி வியாபாரம் மேலோங்கி நிற்பதால் தான் ஒவ்வொருவருக்கும் அதைப் பற்றி பேசுவதற்கு நிறைய இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. இதே ஒரு இலக்கியத்தையோ, ஓவியத்தைப் பற்றியோ இப்படி ஜனரஞ்சகமான விவாதங்கள் நடந்ததில்லை.

திரைப்படத்தை ஒரு கலையாகப் பார்த்தோமேயானால், அது என்னிடம் வந்த பிறகு அதை சொந்தம் கொண்டாட எனக்கே உரிமை இல்லை. அப்படி இருக்க அதை நானே சொந்தம் கொண்டாட முடியாது.

நம் தமிழ் கலாசாரம் குழந்தையைப் பெற்றவர்களை பெற்றவர் என்று சொல்கிறது. எனவே அவர்கள் அந்த குழந்தையை என்னுடையது என்று சொல்வதே தவறானது என்கிறது. பெறுவது தருவதற்காகத் தானே.... வேறு எந்த மொழியிலும் இப்படி ஒரு வார்த்தை இல்லை. நம் தமிழ் மொழிக்கு மட்டுமே அந்த சிறப்பு உண்டு.

அப்படியிருக்க இந்த உலகத்தில் இருந்து, பெற்ற அறிவையும், உணர்வையும் வைத்து ஒருவன் ஒரு கலையைப் படைக்கிறான் என்றால் அது அவனிடம் இருந்து வெளிப்பட்டவுடன், உலகச் சொத்தாகிவிடுகிறது. அதை சீரழிவதில் இருந்து ஒரு கலைஞனாக அதைப் பாதுகாத்து வளர்ப்பதை தவிர, அதே முறையை இன்னொருவன் பின்பற்றினால் அது திருட்டு என்று சொல்வதைவிட அந்த படைப்பு வளர்வதாகத் தானே அர்த்தம் என்று கொள்ளலாமா...?

கலையை யாராலும் காப்பியடிக்க முடியாது. அப்படியொருவனால் முடிந்தால் அதுவும் ஒரு கலை தான். திருட்டு இல்லை. இன்று எல்லோருக்கும் என்ன பிரச்சினை என்றால், புகழைப் பற்றியும், பொருளைப் பற்றியும் தான் பிரச்சினை. அதை வைத்தே சினிமாவைப் பார்ப்பதினால் இது திருட்டு, இது சொந்தக் கற்பனை என்று பிரித்துப் பார்க்கின்றனர்.

திரைப்படம் காசுக்காக தன் மூளையை மட்டுமின்றி,நிறையப் பேர் மூளையைப் பயன்படுத்தி எடுக்கின்ற ஒரு விஷயம். அங்கு காசு தான் பிராதானம். எனவே தான் உரிமை, திருட்டு என்று கூப்பாடுப் போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.திரைப்படத்தில் நடிகர், நடிகையர் கைத் தட்டல் வாங்கிய காலம் தாண்டி, இயக்குனர் கைத்தட்டல் வாங்கும் காலம் வந்த பிறகு தான் இந்த பிரச்சினை பெரிய அளவில் உருவாகி இருக்கிறது.

காராணம் நடிகர் நடித்தப் பொழுது, எல்லாவற்றையும் அவரே செய்கிறார் என்று அவரை ஒரு பக்கம் புகழ்வதும், ஒரு பக்கம் இகழ்வதுமாய் இருந்த சினிமா, இன்று அவர்களைத் தாண்டி இயக்குனர்கள் தான் ஒரு நல்ல சினிமாவுக்கான விதையை விதைக்கிறார்கள் என்று அறிந்தவுடன் அவர்களைக் கொண்டாடி வரப் பழகியது. இது தொலைத் தொடர்பு சாதனங்கள் வளர வளர, ஒளிப்பதிவு, கலை என்று ஒவ்வொருவரையும் கவனித்தாலும், இயக்குனருக்கான மோகத்தில் இருந்து இன்னும் விடுபடவில்லை.

எனவே ஒரு இயக்குனர் எந்த கலவையும் இல்லாமல் அசலான சினிமா எடுக்க வேண்டுமென்று கூக்குரல் இடுகின்றனர். இருப்பினும் இந்த அலை இன்னும் சிறுது காலத்தில் மாறிப் போகும். ஏனெனில் ஒரு திரைப்படம், ஒரு இயக்குனர் கையினால் இயக்க மட்டும் தான் படுகிறது, படைக்கப்படவில்லை.

ஒரு கதையாசிரியனின் படைப்பு அப்படியில்லை, கதையில் வரும் அத்தனையும் அவராகவே தான் இருப்பார். நடிகனும், வார்த்தைகளும், சம்பவங்களும், அலங்காரங்களும், காட்சிகளும், எல்லாமே அவராகத் தான் இருப்பார். இங்கே அந்தக் கதைக்கான புகழ் மொத்தமும் அவருக்குத் தான் போய் சேரும். ஆனால் திரைப்படத்தில் அப்படியில்லை, இயக்குனரின் உதவி, துணை, இணை என்று அவர்கள் எல்லோருடைய கற்பனையும் அதில் அடங்கும். அதைத் தாண்டி ஒளிப்பதிவாளரின் பார்வையும், இப்படி சொல்லிக் கொண்டேப் போகலாம்.எனவே நடிகனில் இருந்து ஒரு ரசிகனின் அறிவு சார்ந்த பார்வை இயக்குனர் அளவுக்கு வளர்ந்தாலும் இயக்குனர்களைக் காட்டிலும் அதிகம் பணம் பெறுவது நடிகர்கள் தான். இருப்பினும் இயக்குனர்களின் இன்றைய நிலை சற்று உயர்ந்திருக்கிறது.

இந்த நிலை இயக்குனரில் இருந்து ஒரு ரசிகனுக்கு இன்னும் கீழே இறங்குமானால், எல்லோரின் உழைப்பும் கவனிக்கப்படும். இன்றைய தமிழ்சினிமாவின் நிலை மாறும். வெளி நாட்டவர் போல் நிறைய இடங்களுக்கு அலைந்து திரிந்து ஒரு கதையை உருவாக்கும் வசதி வாய்ப்பு இன்றைய சினிமா துறையில் வேலைப் பார்க்கும் இளம் இயக்குனர்க்ளுக்கு இருக்கிறதா என்றால் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு இயக்குனரிடம் உதவி இயக்குனராக இருப்பவர்களின் நிலையைப் பற்றி நான் சொல்லத் தேவையில்லை. சென்னையில் முக்கியமாக வடபழனியின் தெருக்களில் நாம் பார்க்கலாம்.

எனவே இவர்களின் தேடல் தமிழ் படங்களைத் தாண்டி, இப்பொழுது தான் உலக சினிமா பக்கம் திரும்பியிருக்கிறது. ரசிகர்கள் அங்கீகாரம் தந்தால் இன்னும் குடி சீக்கிரத்தில், தமிழ் சினிமாவை உலக நாடுகளின் பர்மா பசார்களில் , உலக இளம் இயக்குனர்கள் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு தமிழ்ப் படங்களை வாங்கும் நிலையைக் கொண்டு வருவார்கள்.

நீ சேயானாய் … நான் தாயானேன்

2012-01-10T12:15:00.002+05:30

உங்களுக்கு என்னைத் தவிர

உலகத்தில் வேறு எதுவும்

கண்ணுக்குத் தெரியாதா?

கோபமாகக் கேட்டாய் நீ…

பெண்ணே!

உலகத்தை விட்டு வெளியில்

வந்துப் பார்த்தால் தான் உலகம்

தெரியுமாம்

என் உலகமான உன்னையோ

நான் உன்னிலிருந்தே பார்க்கிறேன்

எனக்கு உன்னைத் தவிர வேறெதுவும்

தெரியவில்லையடி

நான் என்ன செய்ய…?

என் முதல் பசியை ஆற்றிய

தாய்பாலின் ஒரு துளியிலிருந்து

வந்ததடி இந்த உணர்வு

என் தாயைத் தவிர வேறெவரையும்

காண சகியாத நாட்கள்

கண்ட மனிதர்களிடமும் தாயைக்

காணத் துடித்த உணர்வுகள்

அத்தனையும் இன்று உன்னிடமும்

விழித்தெழுந்து என்னை உன்னை

நோக்கியே திருப்புகிறது

என்ன செய்வது …?

என்றேன்

ஒன்றுமே புரியாமல்

என்னையேப் பார்த்தாய்

கருவை சுமந்தறியாத

ஒரு தாய்மை உன் கண்களில்

தெரிந்தது.

வார்த்தைகளற்ற

அந்த மௌனமான நேரத்தில்

தான் நம் காதல் அடிக்கடி

தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதை

உணர முடிகிறது.

நம் காதலில் நீ தாய் நான் சேய்

நானும் சில நொடிகளில் தாயாகலாம்

நீ சேயாகும் பொழுது…

அந்த நொடிகளை நீ அவ்வளவு

எளிதில் எனக்கு விட்டுக் கொடுப்பதில்லை

என்றதும்

சட்டென்று

என் மார்பில் தலையை

சாய்த்து உன் முகத்தை மறைத்து

கொண்டாய்…

என் நெஞ்சில் லேசான குளிர்மையை

உணர்கையில் தான் தெரிந்தது

அந்நொடி நம் காதலில்

நீ சேயானாய் …

நான் தாயானேன்

துளித் துளியாய் மரணப் பிறப்பு

2011-12-31T22:24:00.001+05:30

துளித் துளியாய் மரணப் பிறப்புத்
தரும் காதலே தயவு செய்து
என்னிடம் இப்பொழுது வராதே

இரவில் தூக்கமின்றி இருக்கவோ!
எனக்கு நானே பேசிக் கொள்ளவோ!
பசியிருந்தும் உண்ண மறக்கவோ!
நினைவுகளற்ற நினைவில் இருக்கவோ!
என்னை நானே மறந்து துறக்கவோ!
நான் இன்னும் பழகிக் கொள்ளவில்லை
அதுவும் ஒரு பெண்ணை மனத்துக்குள்ளே
வைக்கும் அளவு என் மனம்

இன்னும் விரி வடையவில்லை
பிறர் சொன்னதை மனனம் செய்தே
பழக்கப் பட்டவன் நான்
என் பள்ளி பருவம் மனதிற்குள்
அப்படியே இருக்கிறது
ஓரளவு நல்ல பேரை போலியாக
தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
அதை நீ இப்பொழுது கெடுத்து விடாதே
நான் தான் மற்ற எல்லா வற்றையும்
செய்கிறேனே உன்னை தவிர
ஒரு பெண்ணின் நினைவுகளை
மட்டும் என் மனத்திற்குள் போட்டு
குழப்பிவிடாதே!

தயவு காட்டு
இவ்வளவு கெஞ்சியும் காதல்
என்னைப் பார்த்து சிரித்தது
அடேய் மடையா! எப்பொழுது
உன்னால் என்னிடம் பேச
முடிகிறதோ!
அப்பொழுதே உன்னை நான்
பிடித்துக் கொண்டேன்
அழாதே! கண்ணை துடைத்துக் கொள்
காதலிப்பவனால் தான் என்னிடம்
பேச முடியும்
இனி வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியாது
என்றது…

இது போதும்!

2011-12-30T23:07:00.001+05:30

முதன்முதலாய் நீ என் வீட்டிற்கு
வருகிறாய் என்றதும் — என்
வீட்டிற்குள் தான்
எத்தனை மாற்றங்கள்–உன்னால்
நிகழ்ந்தது தெரியுமா?
ஆனால் வீட்டினுள் நீ நுழைந்ததும்
உன் பார்வையில் அது
எந்த மாற்றத்தையும் செய்யவில்லை
என்பதில் ஏமாற்றம் தான் எனக்குள்
அந்த மாற்றத்தையும் நீ
கவனித்துவிட்டாய் நொடியில்…………..
என்னவென்ற உன் பார்வைக்கு
என்ன சொல்வது நான்……
நீ உள்ளே வந்ததும் தான்
வீடு பிரகாசமடைந்து
குறைகள் கண்ணுக்குத் தெரிகிறத்தென்றேன்
மின்னலாய் ஒரு ஒளி
உன் சிரிப்பில் வீடு மேலும்
பிரகாசமடைந்தது…………….
சிரிக்காதே ! எங்கள் வீட்டில்
இப்பொழுதுதான் புதிதாக
டீவீ வாங்கியிருக்கிறோம்
உன் சிரிப்பு மின்னலைஅது தாங்காது!
என்றேன்.
உன் முகம் அந்நொடி சிவந்ததில்
நடுவெயிலில் செவ்வானத்தை
பார்த்தேன் நான்…………….
எனை சுட்டெறிப்பது போல்
பார்த்தாய் நீ…………………..
வேண்டாம்! இது வாடகை வீடு
பற்றிக் கொள்ளப் போகிறத்தென்றேன்………….
கோபமாக ‘நான் என்னத் தான் செய்ய?’
என்றாய்……….
‘சமையல் செய்யேன்’ என்றதும்
‘ப்ளுக்’ கென்று உன்னையறியாமல்
மீண்டும் சிரித்தாய்………………
அய்யோ! சிரித்துவிட்டேன்
என்று பரிதாபமாக என்னைப் பார்த்தாய்
நிறுத்தாதே! ‘சீரி’ என்றேன்
உங்கள் வீட்டுப் புது டீவீ?
கிண்டலாய் கேட்டாய் நீ
உன் சிரிப்புக்காக எத்தனை
டீவீ யை வேண்டுமானாலும்
இழக்கலாமென்றேன்
உனதுவிழிகள் என்னை
நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடியாமல்
நாலாப் பக்கமும் அலைந்தன………..
என்னப் பேசுவது என்றுப் புரியாமல்
உனது உதடுகள் துடித்தன
திடீரென பேச்சை மாற்ற
‘வெளியில் ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது’
என்றாய்…….
உனக்காக நானும் வெளியில்
சென்றுப் பார்த்து விட்டு வந்தேன்
என்ன? என்ன சத்தம் யார் ?
என்றாய்
அண்டை வீட்டார் தான்
வீட்டிற்குள் எப்பொழுது
பூக்கள் வளர்க்க ஆரம்பித்தீர்கள்
என்று கேட்கிறார்கள்……….
ஏன்? ஏன் அப்படி கேட்கிறார்கள்
என்று ஒன்றும் அறியாதவள்
போல் அப்பாவியாய் கேட்டாய் நீ……..
எல்லாம் நீ வந்ததால் தானென்று
அவர்களிடம் எப்படி என்னால்
சொல்ல முடியுமென்றேன்
உன் முகத்தில் தான்
எவ்வளவு பிரகாசம்
நொடியில் எங்கள் விட்டுப்பூக்களையெல்லாம்
தலைகுனிய வைத்துவிட்டாய்
உன் நாணத்தால் எங்கள் வீட்டிற்கு
புது சாயம் பூசி விட்டாய்
மொத்தத்தில் எங்கள் வீடு
புதியதாகியது உன் வரவால்
இது போதும்! என்று நான் சொன்னதும்
நீயும் இது போதும்! என்றாய் பதிலுக்கு……………

எனக்கு உலகமாகவே தெரிகிறாள்

2011-12-15T08:13:00.002+05:30

அது ஒரு காதல் தருணம்

மனம் எங்கிருக்கிறது என

என் உயிரின் ஒவ்வொரு துளியும்

ஆராய்ந்துக் கொண்டிருக்க…

அது உன்னிடம் இருப்பதாகவே

என் உடலில் உள்ள

கண்ணுக்குத் தெரியாத

நுண்ணிய அணுக்கள்

ஒவ்வொன்றும் சத்தம் போட்டு

சொல்லிக் கொண்டிருந்தன

என் ஆன்மாவின் இருக்கையான

இந்த உடலிலும்,உயிரிலும் ஒரே

சமயத்தில் மின்சாரம் பாய்ந்து

என் ஒட்டு மொத்த உணர்ச்சியையும்

உன்னை நோக்கி நகர்த்திக் கொண்டிருந்தன

உன்னைப் பார்க்கத் துடிக்கும் உணர்வும்

உன்னைப் பார்க்க மறுக்கும் உணர்வும்

எனக்குள்ளேயே என்னை இரண்டாகப்

பிரித்துப் போட்டு எனக்குள்ளேயே ஒரு

மிகப் பெரிய யுத்ததை நடத்திக் கொண்டிருந்தது

உன் ஒற்றைப் பார்வையை சந்திக்கத் தான்

என் பார்வையின் எந்த வீச்சும் துணியவில்லை

இந்த பயம் என் உயிரில் வந்ததா

இல்லை என் ஆன்மாவிலேயே வந்ததா…

இல்லை இது ஒட்டு மொத்த ஆணினத்திற்கே

பெண்ணினத்தின் மேல் உள்ள பயமா…?

உன்னிடம் எதனால் எனக்கு பயம்

வருகிறது…

உன் பார்வையை சந்திப்பதை விட

மரணத்தைக் கூட எளிதில்

சந்தித்துவிடலாம் போல்

இருக்கிறதே…

மரணத்தை காட்டிலும் அவ்வளவு

கொடுமையானதா உன் பார்வை…?

உலகத்தில் மிகக் கொடுமையான நொடிகள்

நம்மை நாமே கேள்விக் கேட்டுக்

கொண்டு பதிலை நாமே

உருவாக்கிக் கொள்வது தான்…

அந்த கொடுமையும் உன்னால் என்னுள்

நிகழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது…

ஒரு வேளை இது மறுபிறப்போ…

ஒரு பெண்ணில் இருந்து இந்த உயிர்

உருவம் பெற்றது போல்…

உன்னில் இருந்து இந்த உருவம்

புது உயிர் பெறுமோ…

அந்த உணர்வால் தான் என்னால்

உன்னை நோக்கி செல்லும் பார்வையை

தடுக்க இயலவில்லையோ…

என் உயிருக்கு புது உருவம்

தரப் போகிறாயா?

இல்லை என் உருவத்தில் உள்ள

உயிரை எடுக்கப் போகிறாயா…?

மருத்துவனைக் கண்டு நோயுற்றவன்

தன் நிலையை சொல்லத்

தயங்குவது போல்

உன்னைக் கண்டு என்

மனநிலையை சொல்லத்

தயங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்

எப்படிச் சொல்வதடி உன்னிடம்

இந்த உலகத்தில்

நீ மட்டும் தான்

எனக்குப் பெண்ணாய் தெரிகிறாய்

ஒரு பெண் மட்டும் தான்

எனக்கு உலகமாகவே

தெரிகிறாள் என்று…

மீண்டும் நாளைத் தொடரும்

2011-12-10T09:13:00.003+05:30

பார்த்துக் கொண்டே இருக்க

நான் என்ன தொலைக்காட்சியா?

என் பார்வையை மாற்ற வேண்டும்

என்ற எண்ணத்தில் கேட்டாய் நீ

ஆமாமென்றென்…!

என்னது நான் தொலைகாட்சியா?

எப்படி?

ஆமாம் நான் மட்டுமே பார்க்கும்

தொலைகாட்சி…

என் ஒவ்வொரு செயலுக்கும்

நீ ஒவ்வொரு அலைவரிசைக்கு

மாறுகிறாய்

என்ன மற்றவர் பார்க்கும்

தொலைகாட்சியில் ஒரு

அலைவரிசையில் ஒரு நேரத்தில்

ஒரு நிகழ்ச்சியை மட்டுமே

பார்க்கலாம்.

உன்னிலோ நீ சிரிக்கிறாய்

என்று பார்க்கையில்

முறைக்கிறாய்…

முறைக்கிறாய் என்று

அலைவரிசையை மாற்றுகையில்

சிணுங்குகிறாய்

விளக்கமாக ஒரு நிகழ்வில்லாத்தால்

உன்னில் ஒவ்வொரு நொடியும்

ஒரு புது உலகத்தையே பார்க்கிறேன்.

நான் பார்க்கும் இந்த தொலைகாட்சியை

இயக்க அத்தனை செலவு

தேவையில்லை.

துளி அன்பு போதும்

ஆயுள் முழுதும் என்னை

ஆனந்தத்தில் ஆழ்த்தும்

நிகழ்ச்சிகள் உன்னிலுண்டு

இடையில் விளம்பரங்களே

இல்லாத உணர்வான நிகழ்ச்சிகளை

எனக்கு எப்பொழுதும் ஒளிபரப்பிக்

கொண்டிருக்கும் நீ என்னுடைய

தொலைக்காட்சி தானே…என்றதும்

அப்படியே இமைக்காமல்

வலது கையை உன் முகத்திற்கு

ஆதாரமாய் வைத்து என்னையே

பார்த்துக் கொண்டிருந்த

உன் கண்களை நோக்கிக்

கையசைத்தேன் நான்.

நீயோ பிரம்மிப்பாய்

போதும் கலா ரசிகரே…!

தலை சில்லென்று இருக்கிறது

என்றாய்

ஒன்றே ஒன்று என்று

நான் செய்கை செய்ய

வேண்டாமென்று என்னருகில் வந்தாய்…

என் தொலைகாட்சி சில நேரங்களில்

தொலைவில் இருந்து வந்து

அருகிலும் காட்சி தரும்

அருங்காட்சியென்று

அருகில் வந்த

உன்னை அணைத்தபடி

நான் சொல்ல...

நீயோ என்னை விலக்கிவிட்டு

போதும் இத்துடன் உங்கள்

தொலைகாட்சியில் இன்றைய

நிகழ்ச்சிகள் முடிவடைந்தன

மீண்டும் நாளைத் தொடரும்

என்றாய்…

திரைவிமர்சனம்: போராளி இன்னும் கொஞ்சம் போராடியிருக்கலாம்

2011-12-08T10:01:00.001+05:30

இரத்த உறவுகள் எல்லாம் வெறும் பேச்சு தான். நட்பு ஒன்று மட்டும் தான் வாழ்க்கைக்கு என்றும் துணை நிற்கும் என்பதை இரத்தம் கலந்த திரைக்கதையோடு சொல்லும் படம் போராளி.

சுப்ரமணியபுரம், நாடோடிகளுக்கு பிறகு சசிக்குமார்,சமுத்ரகனியின் வெற்றிக் கூட்டணியில் மறுபடியும் ஒரு நட்புக்கான திரைப்படம். இதில் ஈசனை நான் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அதன் திரைக்கதை வேறாயிற்றே...

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு திரையரங்கிற்குள் இது மாதிரியான படங்களுக்கு கூட்டம் நிரம்பி வழிந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது.

திரையின் முதல் காட்சியிலேயே சசிக்குமாரின் போராளிக்கான விளக்கம் கைத்தட்டல் பெறுகிறது. அடுத்தடுத்து சசிக்குமாரும், நரேஷும் திருச்சூரில் இருந்து தப்பி சென்னைக்கு வருகிறார்கள். அங்கே கஞ்சாகருப்பு தங்கியிருக்கும் குடியிருப்பில் தங்குகிறார்கள். அந்த குடியிருப்பில் வசிக்கும் கதாப்பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றயும் இயக்குனர் அழகாக சொல்லியிருக்கிறார்.

வீட்டுச் சொந்தக்காரர் கு.ஞானசம்மந்தம்,அவரது மனைவி,பெண். மற்றும் காந்தி, சாந்தி என்று சந்த நயத்துடன் படவாகோபி தம்பதியினரின் நயமில்லாத வாழ்க்கையை நகைச்சுவையாக சொல்லியிருக்கிறார். குடிக்காரனின் அலட்டல். சசிக்குமார், நரேஷ் தங்கியிருக்கும் அறைக்கு எதிரே இருக்கும் அழகு சிலையாக சுவாதி வருகிறார். அவளுக்கு ஒரு தங்கை, பாட்டியென விரிகிறது சொந்தம். ஆனால் அவர்கள் யாரும் ரத்த சம்மந்தமில்லாத உறவுகள் என்று சுவாதி சொல்கையில் சசிக்குமார் அதற்கு சொல்லும் ஆறுதல் கைத்தட்டல் வாங்குகிறது. சிலோன் பரோட்டா, நரேஷின் மூணு புள்ளி ஒரு ஆச்சர்யக்குறி, இடையிடையில் திருக்குறள் என்று நிறைய இடங்களில் திரையரங்கில் கைத்தட்டலின் சத்தத்தினால் அடுத்து வரும் வசனங்களை கவனிக்க முடியாமல் போகிறது.

அதுவும் சசிக்குமாருக்கும் சுவாதிக்கும் இடையிலான காதல் காட்சியில் சுவாதியின் நடிப்பு அசத்தல். தமிழ் சினிமா ஏன் இன்னும் இவரை நிறைய பயன்படுத்தவில்லை என்பது புரியவில்லை.

இதற்கு இடையில் நரேஷும் சசிக்குமாரும் வேலைப்பார்க்கும் பெட்ரோல் பங்கில் நிவேதாவின் அழகான சென்னைத் தமிழ் வார்த்தைகளின் அறிமுகம். அந்தளவு இல்லையென்றாலும், அந்த சென்னைத் தமிழுக்குப் பிறகு அவள் பெயர் தமிழ்ச்செல்வி என்று சசிக்குமார் சொல்கையில் கொஞ்சம் சிரிக்கலாம். மொக்கை கவிதைகளுடன் தமிழைக் கொண்டு தமிழ்ச்செல்வியை மடக்க நிறைய முயற்சிகள் எடுக்கும் நரேஷின் நடிப்பில் கொஞ்சம் செயறகை. மொழியினால் இருக்கலாம். அறிமுகம் என்று சொல்லாத அளவு நடிப்பில் எதார்த்தத்தை காட்டியிருக்கிறார் நிவேதா.

இந்த கதாப்பாத்திரங்களிடையே இவர்கள் இருவரும் புதுவிதமான முயற்சிகளை செய்து நிறைய சாதிக்கின்றனர். உதவிகளும் செய்கின்றனர். நிவேதாவுக்கு அவளின் அக்கா கணவரிடம் ஏற்படும் பிரச்சினைகள், சசிக்குமார் டீ வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒரு நபர் என்று உதவிகளாலும், நச் வசனங்களாலும், முதல் பாதி வேகம். அந்த வேகம் இவர்களை ஒரு கூட்டம் வந்து பைத்தியம் என்று சொல்வதோடு இடைவேளையில் நிற்கிறது.

இரண்டாவது பாதியில் மூச்சு முட்ட ரத்த கரையை நம் மனதில் துடைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு ஏற்படுத்திவிடுகின்றனர். நல்ல வேளை சூரி வந்து நம்மை நிறைய இடங்களில் காபாற்றுகிறார். “”நாங்கள்ல்லாம் அப்பவே அப்படி, இப்ப சொல்லவா வேணும் “ அவரின் கிராமத்து அலட்டலில் சசிக்குமாரின் சித்தி, (பெண் பித்தன் )சசிக்குமாரின் தந்தை,அவரின் மகன், மாமன் இவர்களின் வில்லத்தனம் கொஞ்சம் மறைவது ஆறுதல். மற்றபடி இரண்டாவது பாதி சொத்துப்பிரச்சினைத் தான் கதையை முழுதும் ஆக்கிரமித்துவிடுகிறது. இறுதியில் எல்லாவற்றையும் துணிந்து நின்று எதிர்த்து துவம்சம் செய்கின்றனர் சசிக்குமாரும் நரேஷும்.

இதற்கு இடையில் வந்து போகும் வசுந்தரா சில நேரங்களே திரையில் வந்தாலும் மனதில் அழுத்தமாக பதிகிறார். சசிக்குமாரை ஏமாற்றும் அவர்களின் குடும்பத்திடம் இருந்து காப்பாற்றும் ஒரு விசுவாசியின் மகளாக வருகிறார். இவர் வில்லன்களின் ஆட்களை அடித்து துவம்சம் செய்யும் காட்சிகள் கண்களை அகல விரிக்க வைக்கிறது. என்ன ஒரு ஆவேசம். வசுந்தரா பேராண்மையில் இத்தனை அழகாகவா இருந்தீர்கள் என்று கேட்கும் அளவு அவரின் வீரம் இதில் அழகாக காட்டப்பட்டிருக்கிறது. மொத்தத்தில் ஒரு கமர்சியலுக்கான கலவையில் போராளி நிச்சயம் தூள். வெற்றி கலவை தான்.

இருப்பினும் சுப்ரமணியபுரம்,நாடோடிகளை ஒப்பிடுகையில் போராளி இன்னும் கொஞ்சம் போராடியிருக்கலாம்

இதமான இந்த பற்றுதலை...

2011-12-07T09:59:00.000+05:30

உண்மையில்

காதலைத் தவிர வேறெது

தரும் மனதிற்குள்

இதமான இந்த பற்றுதலை...

எங்கே போகிறோம் என்றறியாமல்

என் கைக்குள் உன் விரல்களை

புதைத்து கேள்விகளின்றி

என்னுடன் பயணிக்கும்

உன்னைப் போல் ஒரு

உறவு கிடைத்தால்

உலகத்தில் காதலைத் தவிர

வேறெதுவும் தேவையில்லை

என்று தான் எண்ணத்

தோன்றுகிறது

பெண்ணே...!

உண்மையில்

காதலைத் தவிர வேறெது

தரும் மனதிற்குள்

இதமான இந்த பற்றுதலை...

இதைத் தான் உலகம் காதல் என்கிறதா…?

2011-12-06T09:25:00.000+05:30

உன்னுடனான என் நிகழ்வுகளை

மட்டும் மனதின் ஓர்

மூளையில் சேகரிக்க நினைக்கிறேன்

முடியவில்லை

மனதின் முக்கியமான குறியீடுகளில்

உன் நிகழ்வுகளின் குறிப்புகள்

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக

இருந்தாலும்...

மனதில்

ஆழமாகவே நிலைத்திருக்கிறது

அதற்கான தலைப்பைத் தேடித்

தான் மனம் அடிக்கடி சோர்கிறது

காதலென்றோ? நட்பென்றோ?

இரண்டில் ஒன்றை மட்டும்

வைக்க என் மனம் விரும்பவில்லை

உடலியல் ஈர்ப்பைத் தாண்டி

உனக்கும் எனக்குமான

அன்பின் தேடல்கள்

மிக நீண்டது

இருப்பினும் உன் உருவத்தை

தாண்டிய அந்த அன்பின் தேடலை

நான் யாரிடமும் பெற இயலாது

என்றெண்ணும் பொழுது தான்

என்னவனே! இலக்கியங்கள்

சொல்வது போல்

இது ஒரு நோயா?

இதைத் தான் உலகம்

காதல் என்கிறதா…?

எப்படி மறைப்பது பெண்ணே!

2011-12-05T23:59:00.003+05:30

எழுதிக் கொண்டிருக்கும் காகிதத்தில்

எங்கிருந்தோ வந்து

விழும் மழையின்

ஒற்றைத் துளி நீர் சிந்தி

எழுத்துக்கள் கரைவதுப் போல...

நான் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும்

வாழ்க்கையில் எங்கிருந்தோ

வந்த உன் ஒரு துளி
நினைவால் கரைந்துவிடுகிறதடி

என் எண்ணங்கள்...

காகிதத்தை பார்ப்பவர்களுக்கு

கரைந்துவிட்ட எழுத்துக்கள்

பளிச்செனத்தெரிவதுப் போல்

என்னைப் பார்ப்பவர்களுக்கு

நீ கரைத்துவிட்டுப் போன

என் எண்ணங்கள் தானடி

பளிச்செனத் தெரிகிறது

எப்படி மறைப்பது பெண்ணே!

உன் நினைவுகளால் கரைந்த

என எண்ணங்களை ...

கொஞ்சம் தமிழ் கொஞ்சும் காதல் (3)

2011-12-04T09:42:00.003+05:30

வாள் வீச்சை சந்திக்கும் இந்த

கண்கள் உன் விழி வீச்சை

சந்திக்கும் துணிவை

பெறுகையில் தான்

எனக்கான வீரத்தை கற்றேனடி...

போர்க்களத்திலும் எனக்கு

வீழ்ச்சியில்லை

இந்த காதல் களத்தில்

வீழ்ந்ததைத்தான்

என் மனம் நித்தமும்

பரிகாசம் செய்கிறதடி

என்னை வீழ்த்துகின்ற

எதிரியையும் விரும்பும்

முரண்பாடான தருணங்கள்

இந்த காதலில் மட்டுமே

நிகழும்

எனக்கான தேடல்

2011-12-02T08:39:00.001+05:30

வாழ்க்கைத் துணையை தேடிக் கொள்ளும் வயதில்

நான் இருப்பதாக பலர் சொல்கிறார்கள்

இந்த வயது வரை வாழ்க்கையென்றால்

என்னவென்றே தெரியவில்லை,

இதில் துணை வேறு அவசியமா?

இந்த நொடி வரை என் வாழ்க்கை துணையின்றி

நன்றாகத் தான் போய்க்

கொண்டிருக்கிறது.

என் அழகான நாட்கள்

எல்லாம் நொடிகளில்

நிகழ்வில் நடந்துக் கொண்டிருக்க

வரும் காலத்தில் சந்திக்கும்

துணையைப்பற்றி ஏன்

நான் கவலைப் பட வேண்டும்.

ஒருவர் மீது மட்டுமே

அன்பு செலுத்த வேண்டும்

என்ற கட்டாயத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள

நான் இன்றைய மனிதனில்லை…

என் வயது அன்பின் வயது

என் அன்பு எல்லோருக்கும் சொந்தமானது

உடலின் தேவையை வைத்து அன்பின்

ஆழத்தை கணக்கிடும்

மனப்பாட மூளைகளுக்கு

எப்படித் தெரியும்

என் அன்பின் வயதும் மனதும்

நானும் மனிதனென்பதால்

என் தலையிலும்

உடலின் வேட்கையை

அடிக்கடி கிளறி விடும்

இயற்கையின் இயல்பு நிகழ்ந்து

கொண்டு தான் இருக்கிறது.

என் மூலம் ஒரு உயிரை

உண்டாக்க நினைக்கும்

இந்த இயற்கையோடு நானும்

விளையாடிக் கொண்டுத்தான்

இருக்கிறேன்,

தோற்று விடுவேன் என்று

தெரிந்தாலும் அது வரை

விளையாடிக்கொண்டிருப்பேன்.

மரணம் வரை வாழ்வது போல்…

என் அன்பின் ஆழத்தை உடலின்

சங்கமத்தில் தான்

வெளிப்படுத்த முடியுமென்றால்

இத்தனை ஆண்டுகள் அன்பை

வெளிபடுத்தத்திரானியற்றவனாக

அல்லவா ஆகி விடுகிறேன்.

நிச்சயம் அப்படியில்லை

என்னை ஆணாக நிருபிக்கவோ?

இல்லை பெண்ணாக நிருபிக்கவோ?

தூண்டும் உண்ர்வில் மிருகம்

மட்டுமே இருக்கிறது,

அன்பை எங்கே அங்குத் தேடுவது.

ஒரு ஆணாகவோ! ஒரு பெண்ணாகவோ

இருந்து அன்பை உணர்வது மிகவும் கடினம்

ஒரு உயிரினமாக இருந்து அன்பை உணர்வது

மிகவும் எளிமையாக இருப்பதால்

என்னை ஒரு உயிரினமாகவே நினைக்க

பழகிக் கொண்டு வருகிறேன்.

இடையில் பாலின ஈர்ப்பு

குறுக்கிடாமல் இல்லை.

அந்த நொடி எனக்குள் என்ன நிகழ்கிறதோ

அதை அனுபவித்து ஆனந்திக்கிறேன்

நொடிக்கொரு முறை நான் மாறிக் கொண்டுத்

தான் இருக்கிறேன்,

ஒரு மல்லிகைப் பூவாக

என்னை உணர்கிறேன்.

பிரம்மாண்டமான சிகரமாக

என் மேல் பல உயிரினங்கள்

வாழ்வதை என் மேல்

உணர முடிகிறது

இது துறவு அல்ல விருப்பம்,

பற்று,காதல்,நட்பு,காமம் இன்னும்

என்னவெல்லாமோ

உலகமல்ல இந்த பிரபஞ்சத்தையே

விரும்பும் முயற்சி……

இதில் நீ, நான், நாம் என்ற பாகுபாடில்லை

எல்லாமே நானாக இருக்கையில்

எனக்கு துணையை எங்குத் தேடுவது

என் சிரிப்புக்கும் நானே ரசிகனாக

இருக்கும் பொழுது,

எதைக் கொண்டாட எதை வசைப்பாட

தவறுகளும் திருத்தங்களூம்

எனகுள்ளேயே நடக்க வெளியில்

தவறையோ திருத்தங்களையோ

தேடி அலைவதில் என்ன

கிடைத்து விடப் போகிறது.

எத்தனை தேடினாலும்

இறுதியில் என்னையே தான்

நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்,

இதில் எந்த நானை என்

துணையாக தேர்வு செய்வது.

என்னை பாலின ஈர்ப்பில்

மூழ்கடிக்கும் பொழுது

மட்டுமே உணர முடிகிறது

இந்த உடலுக்கு ஒரு உடல் தேவையென்று….

ஒரு உடலில் மட்டுமே

முடிந்து விடக் கூடியதா

எனக்குள் இருக்கும் தேடல் என்று

எண்ணுகையில் தான் மீண்டும்

அந்த ஈர்ப்பில் இருந்து

மீள முயற்சிக்கிறேன்

மீண்டும் மீண்டும்

விழுந்து விழுந்து எழுந்தும்

தொடர்கிறது எனக்கான தேடல்

அன்பினால் மட்டுமே கண்டுபிடிக்க

இயலும் எனக்கான தேடலை...

திரைவிமர்சனம் : மயக்கமென்ன ரசிக்கயென்ன...?

2011-11-30T08:53:00.000+05:30

ஓட ஒட ஓட நேரம் போகலை

பாக்க பாக்க பாக்க படம் முடியல

போக போக போக ஒண்ணும் புரியல

ஆக மொத்தம் ஒண்ணும் விளங்கல

தெருவோரப் புகைப்படக் கலைஞன் தன் வாழ்க்கையினுள்ளே ஒரு பெண் வந்தவுடன் உலகம் போற்றும் ஒருப் புகைப்படக் கலைஞனாகிறான். இது தான் கதையின் கரு. 50 ஓவரில் 150 தான் இலக்கு. அதை அடிக்க என்னென்ன மொக்கைப் போட முடியுமோ அத்தனையும் போட்டு கடைசி பந்தில் சிக்சர் அடித்துவிட்டு பல்லைக் காட்டுகிறது படம்.

இந்தப் படத்தைப் பற்றி சொல்ல வேறு எதாவது இருக்குமென்றால் குப்பை என்று சொல்லலாம். அந்த குப்பையில் பளிச்சென மின்னும் வைரங்களாக தனுஷ், ஒளிப்பதிவு, வசனங்கள்,இசை,பாடல்கள்.மேலும் வைரம் போல் சில இடங்களில் மட்டும் மினுமினுக்கும் கண்ணாடி ரிச்சா.

மற்றபடி இந்த குப்பையை கிளர கிளர தேடினாலும் அகப்படவில்லை எனக்குக் கதை. ஒரு வேளை யாருக்கேனும் அகப்பட்டால் எனக்குச் சொல்லுங்கள். காதல் கொண்டேனிலும், புதுப்பேட்டையிலும் செல்வராகவனால் தனுஷ் என்று சொல்ல வைத்த அவரின் இயக்கம். இந்தப் படத்தில் தலைகீழ்.

இந்தப் படம் ஓடினால் அது தனுஷிற்காக மட்டுமே தான் இருக்க முடியும். அதுவும் சந்தேகமாகத் தான் இருக்கிறது.

கதையை காட்சிகளில் அருமையாக சொல்லக் கூடிய இயக்குனர் என்று பெயர் பெற்றவர். ஒரு புகைப்படக் கலைஞனின் அறிமுகத்தை வசனத்தில் சொல்வது கற்பனைக் குறைபாடு. எப்படியெல்லாம் ஒரு புகைப்படக்கலைஞனை அறிமுகம் செய்யலாம். அதை விட்டு தனுஷே தன் வாயால் சொல்வது, கதைக்காக இயக்குனர் மெனக்கெடவில்லை எனபதைத் தான் காட்டுகிறது.

இந்த படத்தில் ஒரே ஆறுதல் என்று வெளியில் வந்தவர்கள் சொன்னார்கள். செல்வராகவனின் திரையுலக வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக படத்தில் சென்சார் காட்சிகள் இல்லையாம்.

அடிடா அவனை வெட்றா அவனை ஒண்ணுமே இல்லை இப்படி இந்த பாடலை திருப்பிப் போட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

தமிழன் அடி வாங்குகிறானா, முதலில் யார் தமிழன் ?

2011-11-28T23:25:00.001+05:30

தமிழா எழுந்திரு...! தமிழன் அடி வாங்குகிறான்...! என்று நிறைய முழக்கங்களை நீங்கள் கடந்த சில வருடங்களாக தமிழகமெங்கும் பார்க்கலாம். அது என்ன எல்லா விளம்பரங்களும் தமிழன் அடி வாங்குகிறான், தமிழர்களே எவ்வளவு நாள் தான் ஏமாறுவீர்கள் என்று கோஷமிட்டபடியே இருக்கின்றன.

முதலில் தமிழன் எங்கு இருக்கிறான். அதைச் சொல்லுங்கள். தமிழ் பேசினால் தமிழனா ? தமிழ் மண்ணில் வாழ்ந்தால் தமிழனா ? யார் தமிழன் ?

“ யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்” “ என்று முழக்கமிட்டவன் தமிழனா? இல்லை தமிழ்நாட்டிற்க்குள்ளேயே மனிதர்களை பிரித்துப் பார்க்கும் உணர்வைத் தூண்டுகிறவன் தமிழனா? போலியாகத் திரைப்படங்களில் வசனங்களில் மட்டும் தமிழ் பேசிவிட்டு தமிழர்கள் என்று மார்த்தட்டிக் கொள்வதில்லை தமிழ் உணர்வு.

எல்லா மனிதர்களையும் தன் இனமாக பாவித்து உதவியவன் தான் தமிழன். அதை விடுத்து மனிதர்களை எல்லாம் இனம்,மொழி,மதம் வாரியாக பிரிக்கும் இன்றைய கொள்கைகளில் தமிழன் எங்கு இருக்கிறான்.

அடி வாங்குபவன் என்றுமே தமிழன் இல்லை. அடிக் கொடுப்பவன் தான் தமிழன். தமிழன் மட்டுமில்லை மனிதனும் கூட...

தமிழன் வேறு மனித கலாசாரம் வேறில்லை.இரண்டுமே ஒன்று தான்.

மனித சிக்கல்களையும், உணர்வுகளையும் பக்குவப்படுத்தும் சிறந்த கலையை படைத்தவனே தமிழன். தமிழன் அடிக்க வேண்டுமெனில் முதலில் அடிக்க வேண்டியது விவசாயப் பூமியான தமிழகத்தில் நிலத்தை கூறுப் போட்டு விற்று கான்கீரிட் கட்டிடங்களாக்கும் கொள்ளையர்களைத் தான். ஏரிக் குளங்களையெல்லாம் வளைத்து வீடுகளாக்கிய சமூக விரோதிகளைத் தான். ஆனால் நாம் அடிக்கவில்லையே ... ஏன் நமக்கும் வீடு வேண்டும். எங்கிருந்தோ வந்து நமக்கு கடன் தருகிறேன் என்றவுடன், நம் கன்னிப் பூமியை விபச்சாரியாக்கி விட்டோம். நதிகளையும், நீர் வளங்களையும் உறிஞ்சி மலடாக்கிவிட்டோம். மனிதனாகவே வாழ இயலாத இந்த நிலத்தில் தமிழன் என்று பெருமை சொல்லிக் கொள்வது அவமானம்.

அடுத்தவனிடம் தண்ணீர் கேட்கும் முன், நம் நீர் வளங்களை கொள்ளையடிக்கும் துரோகிகளாக நாமே இருக்கிறோம் என்பதை எப்பொழுது நாம் உணரப் போகிறோம்.

முதலில் தண்ணீரை நாம் நேசிக்கிறோமா...? அப்படியிருந்தால் கூவம் ஏன் இன்னும் சுத்தமாகவில்லை.

இங்கு மனிதனே இல்லாதப் பொழுது தமிழன் என்று சொல்வது வீண். சொல்பவன் ஒவ்வொருவனும் சுயநலவாதி தான். இதே தமிழகத்தில் தான் விவசாய நிலங்களைப் பற்றியும் அதை கொள்ளை அடிக்கும் துரோகிகள் பற்றியும்,தமிழனின் நிலைப்பற்றியும் வந்த ஆண்மைத் தனமான படம் அந்தளவு வரவேற்புப் பெறவில்லை. ஆனால் அறிவு ஜீவித்தனமாக தமிழ், தமிழன் என்று சில இடங்களில் உணர்வைத் தொட்டுக் கொண்ட படங்கள் எல்லாம் விளம்பரங்களினால் வரவேற்ப்பைப் பெறுகிறது. விளம்பர எலிகளாக வாழும் மக்கள் மனிதர்களாகவே வாழ வில்லை, தமிழனாக எப்படி வாழ முடியும்.

முதலில் மனிதனாக வாழப் பழகுவோம். தமிழன் என்று நாம் சொல்லிக் கொள்வதை விட நம்மை மற்றவர் சொல்வார்கள் அன்று தமிழன் என்று...